Yıllardan Sonra İstanbul…

İstanbul’a yıllar sonra tekrar geldim.
Şehir aynı, sokaklar tanıdık… Ama ben artık farklıyım.
Gençliğimi bıraktığım o semtler, anılarımı taşıyor hâlâ.

Haznedar’da durduğumda, yılların yorgunluğunu omuzlarımda hissettim.
Güngören’in sokaklarında yürürken, sabah işe yetişmenin telaşı ve akşam eve dönüp içilen çayın verdiği huzur gözlerimin önüne geldi.

Sancaktepe, hem yaşadığım hem de çalıştığım yerdi.
Orada tek başıma olsam da hayallerim hep kalabalıktı.
Sabah erkenden yola çıkar, akşam dönünce hem yorgun hem umutlu olurdum.

Bu semtlerde sadece çalışmadım, aynı sofrayı paylaştığım dostluklar kurdum.
Bir çayın buharında ısındık, bir suyu paylaştık.
Gurbetin yükünü beraber omuzladık.
Hasret ve özlem, gecelerimizi doldurdu.

Lodi Tepesi, benim için sadece bir yükseklik değil, sükûnetin adresiydi.
Oradan İstanbul’u ve geçmişimi izledim.
İnsanın kendine en çok o anlarda baktığını anladım.

Üsküdar’da denize baktım.
Sultanahmet’te günbatımını izlerken yıllar öncesinin benliği gözümün önünden geçti.
Eminönü’nde simidimi aldım, martılara attım.
Rüzgâr sadece saçımı değil, geçmişimi de okşadı.

Çamlıca Tepesi’nde kalabalığın içinde yalnızlığımı hissettim.
Aşklar, dostluklar aklıma geldi.

Bugün İstanbul hâlâ güzel.
Ama artık daha farklı bakıyorum.
Eskiden her şeyi yakalamaya çalışan genç biriydim.
Şimdi geçmişin izlerini selamlayan bir adamım.

İstanbul’da sadece binalar yükselmedi, hatıralarım da büyüdü.
Gençliğim, yorgunluğum, ilklerim ve sonlarım burada kaldı.
Hasretle yandığım geceler, birlikte kahır çektiğim dostlar,
bir çayın buharında ısındığım anılar hâlâ yanımda.

Şimdi döndüm.
Aramak için değil, hatırlamak için.
Yeniden yaşamak değil, geçmişe bir Fatiha okumak için.

İstanbul, benim için bir zaman değil, bir ömürtür.
Ve bu ömür, seni hiç unutmadan geçti.